En dan tussen alle bedrijven door nog even snel weer een berichtje, met een lang beloofde foto. Velen heb ik gestalkt de afgelopen maanden met verhalen over de Ugandese zang- en dansgroep van de Makula Foundation School, die toen 6 weken door Nederland toerde.

Ieder jaar vind ik het leuk om de Makula Foundation School in Kampala weer op te zoeken, dit jaar was dat nog iets bijzonderder. Precies een maand daarvoor had ik de kids namelijk uitgezwaaid op Schiphol. Met dat ik het terrein op kwam lopen, kwam de kleine Ronnie me tegemoet gerend en vloog me om de nek. De rest was een stuk verlegener. Dan merk je toch goed wat het verschil is tussen Nederland en Uganda. In Nederland waren ze super gezellig en ontdeugend en nu waren het weer echt Ugandese kids. Maar goed, we zijn met allen ergens apart gaan zitten om zo even gezellig te kunnen kletsen over hoe het was om weer terug te zijn en zo zag ik ineens weer de Seeds terug zoals ik ze kende. Spontaan, ontdeugend en altijd in voor een geintje.

Toen ik wegging stonden ze dan ook op de veranda te zwaaien, dag lekkerding! Ook kreeg ik het verzoek of ik iedereen in Nederland die ze gezien hadden de groetjes wilden doen. Ze kijken met zijn allen terug op een fantastische tijd, zoals een van de kids zei: alsof ze in een droom geleefd hadden. Dus bij deze de hartelijke groeten van die 12 fantastische kids en zij maken het goed.

De afgelopen 2 weken waren rare weken. In een week kregen we ineens 4 nieuwe kinderen. De eerste was Amanda, een meisje van een dag oud. Ergens te vondeling gelegd, met de placenta er nog bij. Daarna kwam Hope Yacintha, een meisje van 9 maanden. Degene die haar achterliet zei, dat ze al eerder gevonden was en ze in eerste instantie wel voor haar wilde zorgen, maar dat nu niet maar aankon. Vervolgens kregen we Nelson, een manneke van anderhalf. Ondervoed en verwaarloosd door zijn eigen ouders die constant ruzie hadden, waar hij dus de dupe van werd. Als laatste kregen we Juliet, een meisje van een jaar en een maand oud. De vrouw die haar achterliet, zei dat ze haar gevonden had toen ze een maand oud was en ook zei wilde/kon de zorg nu niet meer aan. Dan ben je pas een jaar oud en al 2 keer achtergelaten. Gelukkig heeft ze nu een plekje waar ze welkom is en mag blijven tot ze volwassen en zelfstandig is en waar ook nog eens van haar gehouden wordt.

Zelf ben ik de afgelopen tijd veel in het huis aan het werk en 2 ochtenden per week, mag ik mee draaien in de kliniek. De arts is echter hier iets te enthousiast over. In het overleg met hem wat er allemaal mogelijk was, had hij bedacht dat ik na het weekend op maandag zijn spreekuur wel een dag kon draaien aangezien hij graag ergens anders heen wilde. Er was een verpleegkundige en een laborant, dus met hen moest dat wel lukken volgens hem. Hier heb ik toch maar vriendelijk voor bedankt. Uiteindelijk is hij zelf gebleven en werd het een interessante dag. Ik mocht/moest helpen met het schoonmaken, van in mijn ogen een mega abces. Zelf trok ik dit toch iets minder goed, maar met een paar happe frisse lucht heb ik het wel gered. Ook mocht ik een anamnese afnemen. We hadden het er samen even over gehad, en de eerst volgende patient die zou komen en Engels sprak mocht ik doen. Dat leek mij een prima deal, 90% is toch malaria. Dus met een beetje geluk werd dat een eitje. Helaas, ik kreeg een vrouw die vertelde dat ze verkracht was en sindsdien al 3 weken bloedde. Daar sta je dan met je goede gedrag. Ik heb geprobeerd al mijn communicatievaardigheden, zoals die ons aangeleerd worden, in de strijd te gooien, maar om toch bij een diagnose te komen heeft hij uiteindelijk het gesprek overgenomen. Zo zeer als ik er van onder de indruk was, zo kalm was de patiënt.

Verder geniet ik hier nog steeds met volle teugen en leven we echt op zijn Afrikaans. De electriciteit is namelijk een drama, hebben we een keer wel stroom, dan is meestal het water er niet. Om over het internet maar helemaal niet te spreken. Ach ja, het heeft ergens ook wel wat… De rest van de verhalen komen de volgende keer, ik heb nu even internet, dus moet daar maar snel gebruik van maken!

De dagen vliegen voorbij, daarom duurde het ook even voordat ik een stukje op de weblog kon schrijven. Ik heb geen eigen internet, dus moet dan naar het kantoor toe, maar stiekem is het veel te leuk bij de kids om daar tijd voor te maken.

Mijn ontvangst was in ieder geval weer geweldig. ´s Ochtends om 3 uur kwam ik aan. Aangezien de kids nu nog naar school gaan en dan rond 6 uur/half 7 opstaan, leek het mij niet nuttig om eerst nog te gaan slapen. Ik ben meteen het kinderhuis ingedoken, waar ik omhelst werd door de auntie die nachtdienst had. Ieder jaar veranderd een groot deel van het personeel, gelukkig was dit een bekende en kon ik lekker bijkletsen. Vanaf 5 uur kreeg de eerste baby de fles, dus ik heb me niet hoeven vervelen. Toen de kids ’s ochtends in de smiezen kregen dat ik weer terug was, was het feest compleet. Schijnbaar heeft mijn wond van vorig jaar erg veel indruk gemaakt, want na de nodige knuffels was dat ongeveer het eerste waar ze naar vroegen.

Erg fijn dat dit jaar na het warme ontvangst, ik eigenlijk geen seconde heb hoeven wennen. Het is zo ‘normaal’ om hier weer terug te zijn. De kids, de aunties, de omgeving, wakker gemaakt worden doordat er apen op je dak springen, het eten.. Alsof ik nooit ben weggeweest. Alleen de koude douche blijft iedere ochtend weer een taaie sessie!

En ik had zelfs een soort van geluk, want ik mocht de eerste dag met de ambulance mee naar het ziekenhuis. Hier in de kliniek was er een meisje opgenomen met meningitis en die was er nogal slecht aan toe, waardoor ze doorverwezen werd naar een groter ziekenhuis. Hoe het uiteindelijk is afgelopen weet ik niet, want nadat we haar overgedragen hebben daar, heb ik er in ieder geval niks meer van gehoord.

Momenteel ben ik zelf nog gewoon lekker in het huis mee aan het draaien en overal een beetje aan het helpen. Als het goed is krijg ik vanaf volgende week een iets strakkere planning, zodra duidelijk is wat ik precies ga doen.

Voor nu laat ik het hier even bij, er moeten namelijk weer een aantal baby’s de fles krijgen. Ik heb inmiddels ook weer een Ugandees telefoonnummer: +256775853430.

Mijn adres hier is NACMU, t.a.v. Tamar Goossens, P.O. Box 355 Mukono, Uganda.

Tja het begint bijna een standaard verhaal te worden.. Ook deze zomer reis ik weer af naar Uganda om aan de slag te gaan in het kinderhuis Noah's Arc. Mijn ticket is inmiddels alweer geruime tijd geboekt en mijn vertrek staat gepland op 27 juli. Dit jaar heb ik het geluk dat ik weer wat langer weg kan en zal ik voor bijna 6 maanden in Uganda blijven.

Maar ook nu ben ik al een klein beetje in de Uganda mood. Op dit moment zijn de Seeds of Makula, de zang- en dansgroep van de Makula Foundation School, in Nederland om door het hele land optredens te verzorgen zodat er geld ingezameld kan worden voor hun school. De kids kunnen echt zingen en dansen als de besten en daarnaast zijn ze ook nog eens enorm gezellig. Dus ik trein wat af, om zoveel mogelijk met de kids mee te kunnen. Mochten jullie het ook leuk vinden om een optreden te, of wil je het project ondersteunen, kijk dan op www.makulafoundation.com 

Voorlopig zit ik in ieder geval nog in Nederland. Zodra ik mij weer in Uganda bevind zal ik proberen jullie wederom op de hoogte te houden van mijn belevenissen aan de andere kant van de wereld.

The moments passed so quikly, but the memories will last forever. De twee maanden zijn voorbijgevlogen en dat is eigenlijk altijd een goed teken. Ik heb weer met volle teugen van de kinderen kunnen genieten, met ze mogen lachen en spelen. Ze getroost als het nodig was, ze iedere ochtend uit de poep gevist en ze ’s avonds weer lekker toe mogen dekken. Met andere woorden ik heb een ongelooflijk leuke tijd gehad.

Ook al weet ik inmiddels wel dat het niet de laatste keer is dat ik ze zal zien, toch blijft afscheid nemen iedere keer weer moeilijk. Twee maanden lang hebben we lief en leed gedeeld. Met een aantal kids heb ik een band opgebouwd en met nog veel meer kinderen de band die we al hadden versterkt, dus de 24/7 gezelligheid en drukte om me heen zal ik zeker gaan missen. 
De laatste paar dagen gaan altijd gepaard met een beetje een raar gevoel. Het liefst wil ik dan alles nog een keertje doen en dat kan uiteraard niet. Toch heb ik nog veel leuke dingen beleefd. Woensdag ben ik eerst ’s ochtends samen met Renske met twee kinderen, Geoffrey en Manasse, naar de dermatoloog in het Mulago ziekenhuis geweest. De vorige keer werd ze als eerste geholpen omdat de kinderen in de ‘rolstoel’ oftewel buggy wel even eerst mochten. Dat klonk ons ook dit keer als muziek in de oren dus we stonden er vrolijk weer met onze buggies. En ja hoor we werden weer als eerste geholpen, ideaal dus. We hebben helaas alsnog wel lang moeten wachten want de arts vond het nodig om 2,5 uur later dan het spreekuur zou beginnen aan te komen zetten. Maar goed we hebben alsnog een heleboel tijd kunnen besparen!

Daarna ben ik doorgegaan naar de Makula Foundation School. Velen van jullie zijn wellicht doodgegooid door mij met mailtjes, sponsorverzoeken etc etc voor de eigen school. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen want de eigen locatie is er en het ziet er bijzonder goed uit. Doordat ik een tijdje met mijn been heb gezeten kon ik helaas toen niet naar de school toe en moest ik nu in de vakantie gaan. Alle kinderen waren hierdoor lekker thuis en dan ziet dat er altijd een stukje minder gezellig uit. Ondanks dat kan ik jullie garanderen dat de school er zelf wel fantastisch uit ziet. Dus het spijt me als u/je moe bent geworden van al mijn mailtjes/verzoeken, maar het is het wel 300% waard geweest. 

Toen ik ’s avonds eenmaal weer terug was in het kinderhuis heb ik het terrein ook niet meer verlaten. De laatste paar dagen wilde ik graag full time met de kinderen doorbrengen en zo heb ik toch nog enorm veel leuke dingen meegemaakt. Nog een dinertje bij de grote jongens in de family unit, leuke activiteiten met alle schoolkinderen, maar het allerleukste was toch wel: de verjaardag van de drieling. Lang van gedroomd en eindelijk heb ik er een keertje bij kunnen zijn! Dat was de dag voor vertrek, dus dat was zeker een mooie afsluiting van wederom een geweldige reis!!   
Inmiddels ben ik alweer een paar dagen in Nederland en alweer volledig opgeslokt in het drukke dagelijkse leventje hier. Raar is het wel, want je stapt over naar een compleet andere wereld. Ik kan in ieder geval met een goed gevoel terug kijken op de afgelopen twee maanden en maar weer beginnen met sparen voor de volgende trip. Aan iedereen die mij gevolgd heeft, erg leuk dat jullie meegelezen hebben. Ik hoop dat de verhalen niet al te langdradig waren en in ieder geval bedankt voor alle leuke, lieve en meelevende reacties!!! 

The moments passed so quikly, but the memories will last forever. De twee maanden zijn voorbijgevlogen en dat is eigenlijk altijd een goed teken. Ik heb weer met volle teugen van de kinderen kunnen genieten, met ze mogen lachen en spelen. Ze getroost als het nodig was, ze iedere ochtend uit de poep gevist en ze ’s avonds weer lekker toe mogen dekken. Met andere woorden ik heb een ongelooflijk leuke tijd gehad.

Ook al weet ik inmiddels wel dat het niet de laatste keer is dat ik ze zal zien, toch blijft afscheid nemen iedere keer weer moeilijk. Twee maanden lang hebben we lief en leed gedeeld. Met een aantal kids heb ik een band opgebouwd en met nog veel meer kinderen de band die we al hadden versterkt, dus de 24/7 gezelligheid en drukte om me heen zal ik zeker gaan missen. 
De laatste paar dagen gaan altijd gepaard met een beetje een raar gevoel. Het liefst wil ik dan alles nog een keertje doen en dat kan uiteraard niet. Toch heb ik nog veel leuke dingen beleefd. Woensdag ben ik eerst ’s ochtends samen met Renske met twee kinderen, Geoffrey en Manasse, naar de dermatoloog in het Mulago ziekenhuis geweest. De vorige keer werd ze als eerste geholpen omdat de kinderen in de ‘rolstoel’ oftewel buggy wel even eerst mochten. Dat klonk ons ook dit keer als muziek in de oren dus we stonden er vrolijk weer met onze buggies. En ja hoor we werden weer als eerste geholpen, ideaal dus. We hebben helaas alsnog wel lang moeten wachten want de arts vond het nodig om 2,5 uur later dan het spreekuur zou beginnen aan te komen zetten. Maar goed we hebben alsnog een heleboel tijd kunnen besparen!

Daarna ben ik doorgegaan naar de Makula Foundation School. Velen van jullie zijn wellicht doodgegooid door mij met mailtjes, sponsorverzoeken etc etc voor de eigen school. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen want de eigen locatie is er en het ziet er bijzonder goed uit. Doordat ik een tijdje met mijn been heb gezeten kon ik helaas toen niet naar de school toe en moest ik nu in de vakantie gaan. Alle kinderen waren hierdoor lekker thuis en dan ziet dat er altijd een stukje minder gezellig uit. Ondanks dat kan ik jullie garanderen dat de school er zelf wel fantastisch uit ziet. Dus het spijt me als u/je moe bent geworden van al mijn mailtjes/verzoeken, maar het is het wel 300% waard geweest. 

Toen ik ’s avonds eenmaal weer terug was in het kinderhuis heb ik het terrein ook niet meer verlaten. De laatste paar dagen wilde ik graag full time met de kinderen doorbrengen en zo heb ik toch nog enorm veel leuke dingen meegemaakt. Nog een dinertje bij de grote jongens in de family unit, leuke activiteiten met alle schoolkinderen, maar het allerleukste was toch wel: de verjaardag van de drieling. Lang van gedroomd en eindelijk heb ik er een keertje bij kunnen zijn! Dat was de dag voor vertrek, dus dat was zeker een mooie afsluiting van wederom een geweldige reis!!   
Inmiddels ben ik alweer een paar dagen in Nederland en alweer volledig opgeslokt in het drukke dagelijkse leventje hier. Raar is het wel, want je stapt over naar een compleet andere wereld. Ik kan in ieder geval met een goed gevoel terug kijken op de afgelopen twee maanden en maar weer beginnen met sparen voor de volgende trip. Aan iedereen die mij gevolgd heeft, erg leuk dat jullie meegelezen hebben. Ik hoop dat de verhalen niet al te langdradig waren en in ieder geval bedankt voor alle leuke, lieve en meelevende reacties!!! 

Soms heb je van die dagen dat gewoon alles gezellig en leukis. Renske moest samen met een paar kinderen naar het Mulago ziekenhuis en datbetekent ’s ochtends heel vroeg thuis vertrekken om niet als allerallerlaatsteaan de beurt te zijn. Daarom logeerde ik gezellig bij Zefanja zodat hij wellekker langer kon blijven slapen. Nadat hij lekker uitgeslapen had, hebben wesamen gezellig ontbeten wat gestoeid en zijn we het kinderhuis in gegaan.

En dan ben je ineens alweer een week verder.. Afgelopen zondag ben ik eerst een dagje lekker gaan zwemmen samen met Renske en Zefanja. Erg gezellig en heerlijk om even buiten de poort met een kind wat leuks te kunnen doen!
Daarna heb ik de dagen in het kinderhuis doorgebracht. Alhoewel het erg leuk was, was het ook een beetje een rare week. Mijn huisgenootje, Tammie, vertrok afgelopen donderdag. Er was in de kerk al meegedeeld dat zij weg zou gaan, maar goed dat had niet iedereen goed begrepen. Dus iedere dag kwam menigeen vragen wanneer ik precies wegging. Ook al was het nog niet zover, dan komt ineens toch het afscheid nemen wel erg dichtbij..! Gelukkig heb ik nog eventjes. Nou zijn vandaag ook de grote meiden naar de family unit vertrokken. Voor hen helemaal geweldig, dus ik ben erg blij voor ze. Toch is het ook wel een beetje raar. Bijna iedere avond bracht ik met hen door, gezellig een boekje lezen en eventjes kletsen en dat kan nu niet zomaar meer. Wat wel schattig was, was dat ze daar zelf ook al een beetje ongerust over waren. Dus ik heb ze beloofd nog wel af en toe daar langs te komen om voor te lezen. Maar goed, laat ze eerst maar eens even aan elkaar en aan hun nieuwe plekje wennen!

Ik heb de week ook weer afgesloten met een dagje zwemmen, ditmaal in de nijl bij Jinja samen met een aantal Ugandese vriendinnetjes. Voorgaande jaren waren ze altijd wel redelijk op tijd als je met ze afsprak, nu helaas niet. Tja het blijven toch Ugandezen he, dus misschien ook wel dom van mij om erop te rekenen dat zij op de mzungu tijd zouden arriveren. Enfin, anderhalf uur later dan gepland zaten we eindelijk in een taxi. Bleek die taxi helemaal niet naar onze bestemming te gaan. Alleen de taxichauffeur vond het wel een goede tactiek om wat mensen in de taxi te laten plaatsnemen, zodat er sneller andere mensen bij zouden komen. Dus na uiteindelijk nog een half uur wachten kon ons tripje beginnen. De trip op zich blijft toch ook iedere keer weer een spektakel. Op de terugweg had onze chauffeur de taxi niet goed neergezet, dus daar werd iemand aan de kant van de weg boos om en die vond het nodig een poging te wagen door het raam de autosleutel af te pakken. Gelukkig lukte dat niet en konden we na een beetje over en weer gescheld uiteindelijk alsnog gewoon vertrekken. Ik was de enige die er van onder de indruk bleek te zijn. De rest deed het af met een tja, this is Uganda! Toen we eenmaal reden vond ik het wel grappig en was het een bijzonder einde van een zeer geslaagde dag!
Vandaag had ik nog eenmaal een club meiden over de vloer om te tutten en vanaf nu hebben alle kinderen ook vakantie, dus kan ik nog lekker twee weekjes fulltime genieten van alles en iedereen! Wederom een wat korter berichtje, maar goed ik moet uiteraard ook nog wat details besparen om jullie in Nederland weer mee te kunnen vermoeien!

Extra aandacht geven aan de kleine kinderen is erg makkelijk, je pakt ze op schoot en geeft ze een dikke knuffel. Maar goed als je 11 jaar bent, dan is dat toch ineens een stuk minder stoer. Ook als je een meisje bent. Dus om toch ook de grote meiden een keer te kunnen verwennen en wat extra aandacht te geven, had ik een ander plan. In Nederland had ik al wat maskertjes en andere make-up troep ingeslagen, om gewoon een keer een echte meidenmiddag te houden en dat is zeker gelukt..!! De 'grote' meiden heb ik verdeelt in 3 groepen en om de beurt mogen ze een zaterdagmiddag hier komen! De middag begon met een lekkere lunch, een broodje met hagelslag. Voor hen een ware lekkernij en om eerlijk te zijn inmiddels voor mij ook. Daarna was het tijd om ook hun om te toveren tot mzungu's met een maskertje. Eerst smeerde ik hen helemaal onder en daarna was het aan hen de beurt om mij te grazen te nemen. Nou dat is zeker gelukt en heeft een heleboel lol opgeleverd. Tijdens het drogen van onze maskertjes was het tijd om onze nagels te lakken. Daarna moesten we uiteraard ook worden voorzien van wat make-up en was het tijd voor het kijken van een filmpje onder het genot van wat te snoepen en te drinken. De eerste keer kreeg ik van Hope als reactie: It's the best saturday I've ever had. Nou iets mooiers kon ik me niet wensen, oftewel missie geslaagd. Vandaag waren de meiden ook helemaal happy en wat een schatten waren het. Ik was nog buiten bezig om van een van hen het gezicht weer schoon te maken. Stonden ze binnen al de afwas te doen. Voordat ze weggingen hebben ze zelfs het hele huisje geveegd. Ze vonden het zo leuk om te helpen, dat ze op een gegeven moment zelfs ruzie hadden over wie er nu mocht vegen. Sarah was helemaal grappig, die zei: I've booked allready for when Auntie Tamars house is a mess again! Dus nou wat wil ik nog meer, nou heb ik een onwijs gezellige middag gehad en ook nog eens een schoon hutje!

Om een kleine impressie te geven van de sfeer, zeggen de volgende foto's waarschijnlijk genoeg!!

Om het bericht maar eens op zijn Ugandees te beginnen: Well done!! Het maakt niet uit wat je doet en of je uberhaupt iets doet. Dit is een standaard groet. Meestal gevolgd door how are you? Dit gehele ritueel herhaalt zich de hele dag door. Maar goed, om maar even over te gaan op de orde van de dag. De afgelopen week is een aaneenschakeling geweest van leuke dingen. Het begon met het feit dat ik weer normaal kon lopen. Ik kon mijn been weer redelijk strekken, waardoor ik mijn krukken achterwege kon laten en dus weer met de kids rond kon huppelen. Hier was ik zo ontzettend blij mee, dat ik eerst tien rondjes door ons huisje gelopen heb en mijn huisgenootje zelfs wakker gemaakt heb met de mededeling dat ik weer kon lopen!! Daar heb ik die dag ook meteen dankbaar gebruik van gemaakt, met als gevolg dat ik diezelfde dag wederom een verwonding opgelopen had. Ik zat gezellig samen met Margareth op de schommel toen het touw knapte en wij dus ergens op de grond belanden..! Wellicht iets te enthousiast zullen we het maar op houden! De verwonding was overigens niet heel ernstig, had gewoon mijn elleboog opgehaald, maar het bloedde nogal waardoor het in eerste instantie leek alsof mijn hele arm op lag. Ik vond het zelf eigenlijk nog best grappig, de aunties waren voornamelijk erg bezorgd.

 De afgelopen week heb ik ook meer dan de helft van de nachten voor Jedidja mogen zorgen. Jedidja hebben we 3 weken terug mogen verwelkomen in deze grote familie. Het was een baby van een maand oud, uitgedroogd en zwaar ondervoed. Iemand had haar achter gelaten in de haarsalon. Ze was komen vragen naar de prijs voor een bepaalt kapsel, vond dit te duur, vertrok en liet een plastic zakje achter. In dat plastic zakje zat zij. De eerste nacht had ik haar gezellig thuis, daarna heb ik 2 nachtjes met haar in het kinderhuis geslapen aangezien mijn huisgenootje niet helemaal fit was. Dit is ook een hele belevenis. Jedidja komt eigenlijk nog bijna iedere drie uur voor een fles. Dus met een beetje gehuil tussendoor, zorgde dat ervoor dat je al niet heel veel slaapt. Had ik rond een uur of half 5 eindelijk de kans om te gaan slapen, werd ik een uurtje later wakker door gezang. De kids hadden de dag ervoor de macarena geleerd en vonden het nodig om dat 's ochtends om half 6 te gaan zingen. Aangezien de aunties 's ochtends om 6 uur het huis binnen komen stromen en het ook nodig vonden om te kijken hoe de mzungu lag te slapen, ben ik ook maar mijn bedje uit gegaan en aan de slag te gaan. Alhoewel ik doodmoe was, was het stiekem best grappig en gezellig allemaal. Daarna heb ik nog een nachtje met Jedidja bij Renske en Zefanja gelogeerd. Renske moest die ochtend heel vroeg weg, dus dan zou Zefanja lekker kunnen blijven liggen. Nou dat is uiteraard helemaal dikke pret. 2 van die kleine hummels zo 's ochtends vroeg.

 Verder was er deze week een 'sportweek'. Er was een atletiekdagje voor alle klassen. Maar om het rustig te laten verlopen en iedereen aan de beurt te laten komen was dit over een paar dagen verdeeld. Hier heb ik het hele parcour met een paar groepjes afgelegd. Zij super fanatiek, ik uiteraard ook. Dus dat was super leuk om op die manier even met de kids bezig te zijn.

Doordat ik 's avonds vaak Jedidja had en ook nog eens in het huis sliep en ik overdag uiteraard geen zin had om te gaan slapen, ben ik lekker 24/7 bij de kids geweest en heb ik de verloren tijd van de week ervoor weer helemaal in gehaald. 

Nou dit was weer even snel een kleine update vanuit Uganda!! Veel liefs, Auntie Tamar